Επισκοπώντας την Ιστορία από απόσταση, με την ασφάλεια και τη γνώση των γεγονότων που κάθε φορά προέκυψαν, είναι σαφής η πορεία της. Διακρίνονται οι φάσεις και τελικά τα αίτια από τα αποτελέσματα. Έτσι, μόνο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα είναι εντελώς ορατό το ότι ένα ιστορικό συμβάν αποτέλεσε τη βασική αιτία, την ικανή και αναγκαία συνθήκη για να οδηγηθούμε, μέσα από μια αλληλουχία, σε ένα άλλο κλπ.

Για παράδειγμα, μπορούμε σήμερα να πούμε πως η πτώχευση του 1932 οδήγησε στη δικτατορία Μεταξά, ή ότι τα γεγονότα του Ιουλίου του 1965 διευκόλυναν τα μάλα μια άλλη δικτατορία, την απριλιανή. Στην αντίθετη κατεύθυνση, ήταν η αντίστοιχη χρεοκοπία της δεκαετίας 1890 και ο “ατυχής, καταστροφικός και σύντομος” πόλεμος με την Τουρκία που έφερε την ανατροπή στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό το 1909, με το κίνημα στο Γουδή και την πρόσκληση στο Βενιζέλο.

Στην παρούσα συγκυρία, γνωρίζουμε τα αφετηριακά γεγονότα μιας ιστορικής μεταβολής, αλλά βρισκόμαστε ακόμα στη δίνη των εξελίξεων. Σε ένα διαρκή στροβιλισμό που διαρκεί ήδη έξι χρόνια. Με ανατρεπτικές εξελίξεις, καταιγιστικό ρυθμό και συνεχή επιδείνωση της ζωής μας σε κάθε επίπεδο. Καταντήσαμε όλοι μονοθεματικοί: οικονομολόγοι, “γνώστες” δυσπρόσιτων εννοιών και διαδικασιών, “μετρ” της γεωπολιτικής και των διεργασιών στα “υπόγεια” του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Πολλές φορές φυσικά, με ψευδείς ή απλώς ανακριβείς πληροφορίες.

Για τα αίτια της κρίσης, μη μιλήσουμε ξανά εδώ. Έχουν καταστεί συνείδηση και σε γενικές γραμμές αφορούν το δύσκαμπτο κράτος μας με την ανορθολογική δομή. Την πολύπλοκη νομοθεσία  που καταλήγει να λειτουργεί ως τροχοπέδη και αντικίνητρο και την οικονομία, που, παρά τις δυνατότητες, παραμένει όμηρος συντεχνιών αλλά και “θεραπαινίδα” του κράτους. Και συνεχίζουμε, σαν ιδιότυπα “χάμστερ” σε τροχό φαύλο, να γινόμαστε μάρτυρες συνεχών ραγδαίων αλλαγών, δίχως να ξέρουμε πού θα σταματήσει η μπίλια. Και τι δεν ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Μπορεί κάποιος να θυμηθεί την καθημερινότητα πριν το 2009; Ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές, ποια η πολιτική ατζέντα, με τι ασχολούνταν τα δελτία ειδήσεων;

H Ιστορία δεν έχει λοιπόν αποφανθεί. Ούτε καν καταλήξει. Μόνο εκτιμήσεις για το πού οδηγούμαστε. Πότε θα ανοίξει ο επόμενος κύκλος και τι θα σηματοδοτεί αυτό. Για ακόμα μία φορά, το βαρύγδουπο “τέλος της Μεταπολίτευσης”, που τείνει να γίνει κενός λόγος ή σύντομο ανέκδοτο. Πού είμαστε λοιπόν, λίγο πριν από ακόμα μία εκλογική αναμέτρηση; Αναγκαία ή όχι, έρχεται σε λίγες ημέρες. Και για ακόμα μία φορά, ενώ η κοινωνία θα όφειλε να δίνει συνειδητά και σύσσωμα τη μάχη της αντιστροφής μιας αρνητικής πορείας και μιας δυσμενούς “μοίρας”, αντίθετα έχουμε όλοι πατήσει το…pause. Σχετικά “χαλαροί”, αν σκεφτούμε το τι ζήσαμε μόλις δύο μήνες πριν, αλλά και τι έρχεται την επομένη ακριβώς των εκλογών. Ούτε το ντιμπέιτ δεν παρακολουθήσαμε, όχι φυσικά πως χάσαμε και πολλά από τον τρόπο που διεξήχθη.

Οι εκτιμήσεις διαφέρουν. Η χώρα, εμφανώς, έχει μάλλον την τελευταία ευκαιρία για να αλλάξει πορεία. Να δηλώσει εμφατικά, συλλογικά και με θεσμικό τρόπο, ότι επιθυμεί να ανήκει στη συγκεκριμένη χορεία κρατών. Στην ευρωπαϊκή και εν γένει δυτική οικογένεια. Κατέστη συνείδηση πια πως αυτό δεν είναι ανέξοδο. Πως απαιτεί θυσίες. Μετά από πέντε χρόνια αποπροσανατολιστικής ρητορικής, για πρώτη φορά, η μεγάλη πλειοψηφία δέχεται την αναγκαιότητα ενός Μνημονίου, παρότι το θεωρεί άδικο. Κι ύστερα, κατηγορούμε τους “συνωμοσιολόγους” για το ρόλο αριστερών κομμάτων στην εμπέδωση αναγκαίων ή επώδυνων μεταρρυθμίσεων… Η αφήγηση των ετών αυτών κατέρρευσε και έληξε. Οι ασύμμετρες κατηγορίες έναντι εκείνων που ξεκίνησαν μόνοι την επώδυνη προσαρμογή, διατηρούνται μόνο ως φάρσα ή απλά πολιτικό περιθώριο.

Κι απομένει το μόνο υπαρκτό δίλημμα. Ασχέτως πολιτικών διαγκωνισμών για τη νομή μιας εξουσίας που μπορεί να αποδειχθεί ακόμα και άχθος ασήκωτο (κάτι τέτοιο ζήσαμε άλλωστε και το περασμένο 7μηνο), ασχέτως άχρηστων και άκαιρων παιδιαρισμάτων και επικοινωνιακών τακτικών, οι πολίτες πρέπει να δώσουν εντολή. Να απαιτήσουν σταθερή Κυβέρνηση που θα δώσει τέλος στην αβεβαιότητα και τη ρευστότητα. Που θα επαναφέρει μια κανονικότητα στη ζωή μας και θα επιτρέψει στην οικονομία να κινηθεί και να ανακάμψει. Που θα μας κρατήσει, οριστικά και σίγουρα, στο ευρωπαϊκό άρμα. Αντί γι’ αυτό, υπάρχει η επιλογή των ακόμα πιο ακραίων επιλογών, του να πατήσουμε και πάλι το γκάζι στην κατηφόρα, κατευθείαν προς τον γκρεμό ή τον τοίχο.

Τώρα όμως και είδαμε και ξέρουμε. Αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι καθόλου εύκολο. Σε πολλές πτυχές του δεν θα είναι και καθόλου ευχάριστο. Είναι όμως το μόνο που έχει προοπτική. Και το μόνο που θα δώσει, όχι πολύ αργά και επωφελή αποτελέσματα, στο δρόμο για ένα “κανονικό κράτος”. Το έκαναν άλλωστε και άλλοι, πριν από εμάς. Και δεν βγήκαν ζημιωμένοι.

Αν ζητούμενο διαχρονικά είναι το νέο, ας βρούμε επιτέλους τον τρόπο της ευρείας συνεργασίας για το κοινό καλό. Ας βρούμε τα σημεία σύγκλισης στις υπαρκτές διαφορές. Ας δώσουμε για μια φορά προτεραιότητα στην αλήθεια και την αξιοπιστία και όχι στην ψευδή υπόσχεση και την κολακεία. Κι ας αφήσουμε τους, “παλιούς”, στα μυαλά και την πρακτική, να επιμένουν αναχρονιστικά. Ως αυτόκλητοι, διχαστικοί “μεσσίες”, δίχως όμως ποίμνιο.

Μαζί, ως κοινωνία, ως στιβαρή και συνειδητοποιημένη πλειοψηφία, θα βγούμε από το τέλμα. Ή μαζί, θα παγιδευτούμε θανάσιμα στο βούρκο. Σαν “εκπρόσωπος” μιας γενιάς που αρνείται να “χαθεί”, επιλέγω και μάχομαι για το πρώτο.

http://http://www.capital.gr/me-apopsi/3064376/sti-dini-tis-istorias-akomi-ena-staurodromi