Το έτος 2007, συγκέντρωσα σε ένα μικρό βιβλίο (το εξέδωσα από τιος εκδόσεις “Όμορφος Κόσμος”, από το Ρέθυμνο) μια συλλογή από πρωτότυπες κρητικές μαντινάδες, δικής μου “πατρότητας”. Η αγάπη μου για το νησί και την παράδοσή του αποτελεί μια από τις σταθερές της ζωής μου. Από την Κρήτη διαθέτω μερική καταγωγή, αλλά η επιρροή της σε μένα αποδείχθηκε πολύ σημαντική. Ερεύνησα και καλλιέργησα την αγάπη μου αυτή, που εξελίχθηκε σε πάθος και σχέση ζωής, ιδίως κατά τα φοιτητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Σταδιακά, ως μαθητευόμενος της ζωντανής  αυτής παράδοσης, αποπειράθηκα να εκφράσω σκέψεις κι αισθήματα, με τον “τρόπο” της. Έκτοτε, επισκέπτομαι συχνά αγαπημένους φίλους, αλλά και ασχολούμαι με τις διάφορες εκδοχές της. (μουσική-χορός, ποίηση).

Παραθέτω τον πρόλογο που μου έγραψε στο βιβλίο ο συντοπίτης και γνωστός σε όλους Μίμης Ανδρουλάκης:

Οι μαντινάδες δεν τελειώνουν ποτέ: 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κρήτη, στ’ όρη το καλοκαίρι, στη θάλασσα το χειμώνα, όλοι οι δικοί μου είναι στο νησί, ζω πάντα Κρητικά, επιστρέφω ξανά και ξανά εκεί, σκέφτομαι, αγαπώ, πονώ με μαντινάδες κι όμως θεωρώ εκατό φορές πιο σημαντικό για τον Κρητικό πολιτισμό ότι ένας νέος, μοντέρνος επιστήμονας, μεγαλωμένος στην Αθήνα, Κρητικής καταγωγής Γλυφαδιώτης, όπως ο φίλος Νίκος πέτυχε να ανοίξει την καρδιά του και να μιλήσει για τα ανθρώπινα με δικές του πρωτότυπες μαντινάδες. Είναι συγκινητικό ότι ο Νίκος εκ νέου ανακάλυψε με το δικό του τρόπο ότι:

Η μαντινάδα η καλή δεν κτίζεται όπως λάχει, 

πέτρες, ξύλο και νερό της Κρήτης πρέπει να ‘χει.

Χρόνια τώρα όπου σταθώ κι όπου βρεθώ συλλέγω μαντινάδες. Αντίδωρα εκτίμησης, φιλίας και αγάπης. Σε χαρτοπετσέτες, σ’ εφημερίδες, στα κινητά, στα χέρια ακόμα και στα πουκάμισα μου γράφουν μαντινάδες. Κατέχω χιλιάδες, σκαρώνω και δικές μου, κι όμως ακόμα μπορώ να εκπλήσσομαι από απρόσμενες δημιουργίες όπως αυτές του Νίκου Κασκαβέλη. Οι μαντινάδες δεν τελειώνουν ποτέ. Η μοίρα μας είναι να επιστρέφουμε εκεί που ξεκινήσαμε και πρέπει να έχουμε τη φρεσκάδα να βλέπουμε κάθε φορά τον τόπο μας για πρώτη φορά. Επιστρέφουμε στις ρίζες ακόμα κι όταν αυτές μετακινούνται μαζί με το ιστορικό, κοινωνικό και πολιτιστικό έδαφος που τις εξέθρεψε.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο Νίκος έχει αφομοιώσει την Κρητική αίσθηση της λιτότητας. Δεν βάζει περιττά ξόμπλια, δεν κάνει επιδείξεις, απεχθάνεται τα μαϊμουδίσματα και τις τηλεοπτικές γραφικότητες που υποβαθμίζουν τη μαντινάδα και προσβάλλουν την Κρήτη.

Η ομορφιά δεν είναι αυτό που προσπαθείς να δείξεις,

μα είναι αυτό που δεν μπορείς όσο κι αν θες να κρύψεις.

Καλοτάξιδες Νίκο οι μαντινάδες σου!Προκαταβολικά ζηλεύω για τις θηλυκές καρδιές που θα ραγίσουν!