Τις ημέρες αυτές, στο Ελληνικό, πραγματοποιήθηκε πλήθος εκδηλώσεων από την Κοινότητα των Ποντίων συμπολιτών μας, υπό την επίβλεψη και οργάνωση της “Ένωσης Ποντίων” Σουρμένων. Εχθές το βράδυ, παραμονή του “Θωμά” ήταν η κορύφωση των εκδηλώσεων με την πραγματοποίηση μουσικής βραδιάς, εκφώνηση ομιλιών και χαιρετισμών, απονομή τιμητικών πλακετών και εκτενή αναφορά στις πλούσιες και αθάνατες (αποδείχθηκε περίτρανα για ακόμα μία φορά με τη συμμετοχή εντυπωσιακού πλήθους κόσμου και το σημαντικότερο:από κάθε γενιά) παραδόσεις αυτού του ιδιαίτερου, βασανισμένου αλλά περήφανου και αειθαλούς τμήματος του Ελληνισμού. Οι εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο και σχετίζονται με την έμπρακτη άσκηση του πανάρχαιου “ταφικού εθίμου”, μια τελετή που οι εκ του Πόντου καταγόμενοι συνεχίζουν να τηρούν, αφιερώνοντας την Κυριακή του Θωμά στους “νεκρούς τους”. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ.

Φυσικά, όπως και σε κάθε τέτοια περίσταση, στους γύρω δρόμους υπήρχε το αδιαχώρητο λόγω και του γενικευμένου “Πανηγυριού”, μια εικόνα σταθερή που μας συνδέει ευθέως με την ελληνική Ύπαιθρο, τις αφηγήσεις των παλαιότερων, αλλά και εικόνες και αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, όταν επισκεπτόμενοι σχετικά “πανηγύρια”, με τους πάγκους των πλανόδιων πωλητών να εκθέτουν την πραμάτεια στους περαστικούς, λαχταρούσαμε ένα (ή και περισσότερα) παιχνίδι που θα μας έπαιρναν οι γονείς ή οι παππούδες μας. Μαζί φυσικά με κάποια “λιχουδιά”, μαλλί της γριάς, λουκουμάδες… Πέρα από τη γνωστή συγκινητική παρουσία του Ποντιακού στοιχείου, με την έντονη και πανάρχαια μουσική και το χορό που με μοναδικό τρόπο δημιουργεί αισθήματα αληθινής ανάτασης, θαύμασα τη μαζικότητα του γεγονότος. Η παρουσία του κόσμου ξεπέρασε κάθε προσωπική μου προσδοκία, μια και μιλάμε για αρκετές χιλιάδες περαστικούς και παρευρισκόμενους. Πολλοί από αυτούς γλέντησαν έως το πρωί. Μεταφέρω την εμπειρία ως…γείτονας.

Απολαμβάνω ειλικρινά αντίστοιχες πρωτοβουλίες και επιλέγω να τις βιώνω όποτε δίνεται η ευκαιρία. Συνδέομαι μάλιστα και με την Κρητική κοινότητα και παράδοση με πολλαπλό τρόπο και δεν μου είναι ξένες οι εκδηλώσεις αυτές. Τον Οκτώβριο είχα την τύχη να απολαύσω μια ξεχωριστή παράσταση στο Ηρώδειο, που ένωνε τις δύο ιδιαίτερες, φαινομενικά “μακρινές”, συγγενείς πολιτιστικά όμως παραδόσεις της Κρήτης και του Πόντου (δείτε ενδεικτικά εδώ εντυπωσιακά βίντεο της βραδιάς).Η χθεσινή όμως εκδήλωση των Ποντίων ήταν πραγματικά κάτι το διαφορετικό. Τα έθιμα αυτά έχουν πράγματι βαθιές ρίζες και δεν αποκόπτονται εύκολα από την ψυχή του λαού μας. Κάθε πρωτοβουλία που τα κρατά ζωντανά είναι θετική και επαινετέα και πρέπει να έχει τη στήριξη κάθε αρμόδιου φορέα, τοπικού και κεντρικού. Πάντα φυσικά υπό την αίρεση ότι πρόκειται για σοβαρό και αξιόπιστο εγχείρημα. Αυτό που πρέπει να έχουμε στο νου μας, είναι πως κάθε παρόμοιο “έθιμο”, κάθε πολιτιστική πρόταση, έχει παρόν και μέλλον μόνο αν είναι ζωντανή. Μόνο αν μιλά στο παρόν, στο “Τώρα” και απαντά σε κρίσιμα προσωπικά ερωτήματα του καθένα.  Από αυτά που σχετίζονται με τον “πυρήνα” του. Αν δηλαδή έχει σημασία στη ζωντανή του πραγματικότητα και ταυτότητα. Αλλιώς, αν καταλήξει “μουσειακό στοιχείο” και απλή αναφορά “παραδοσιακού τύπου” είναι καταδικασμένο αργά ή γρήγορα να εκλείψει. Αν επιλέγω να ζω ή να διασκεδάζω ενίοτε “Ποντιακά”, “Κρητικά” ή “Ηπειρώτικα” θα πρέπει να το πράττω συνειδητά και εφόσον αυτό σημαίνει κάτι μέσα μου, σήμερα. Επειδή το επιλέγω και το προτιμώ και όχι επειδή “πρέπει” δήθεν να το διατηρήσω. Η μαζικότητα της συμμετοχής και η αληθινή φλόγα των συμμετεχόντων, που συγκινήθηκαν, χόρεψαν και χειροκρότησαν τους συντελεστές μπορούν να μας κάνουν πιο αισιόδοξους! Συγχαρητήρια στους συντελεστές!

Ελληνικό-Σούρμενα

Και του χρόνου!